Երևանի ծանոթ անծանոթ դեմքերը

0

Այսօր  ընկեր Վանուհու ուղեկցությամբ իրականացրինք մի նախագիծ, որի  ընթացքում հարցազրույց պետք է  վերցնեինք անհայտ տաղանդներից, որոնք, հայտնի չլինելով հանդերձ, ունեն  հետաքրքիր ունակություններ: Այսպիսով, բարձր  տրամադրությամբ  մոտեցանք նկարչական պաստառներին: Բոլոր  նկարներից  անմիջապես աչքի ընկան սև վիլյուրե  պաստառները, որոնք չունեին  գույներ, սակայն խորը իմաստ էին  պարունակում: Անհայտ  նկարիչը ոչ մեծ  խանդավառությամբ, այդուհանդերձ, մի քանի բան պատմեց  իր նկարներից, ասաց, որ դրանք նկարվում են սև վիլյուրե  պաստառների վրա՝ իր իսկ ստեղծած  ներկերով: Նկարչին նայելով՝ հասկանում էինք, որ իր նկարած նկարներն  իր հոգեվիճակն են բնորոշում, քանի, որ նկարներին նայելիս թախիծ էր առաջանում, նկարները տխուր էին, բայց  գեղեցիկ և արտասովոր: Մենք շարունակեցինք մեր փոքրիկ ճանփորդությունը, բայց նախագիծը իրականացնելուց հետո հասկացանք  մի պարզ բան, որ ապրում ենք թախծոտ քաղաքում,  տխուր և  անհետաքրքիր մարդկանցով լեցուն,  ճամփորդության ժամանակ մեր  պատկերացրած բարի,  հետաքրքիր, ստեղծագործող  նկարչի  չգտանք: Գուցե չկա՞ն այդպիսիք: Բայց  մենք  չհուսահատվեցինք. չէ՞ որ  ականատես  եղանք բազում գեղեցիկ աշխատանքների (Սուլթանյան Վարդուհի)

Նյութն ամբողջությամբ՝ այստեղ: